2020 Caro

2021 – Wat neem jij mee?

Wat neem jij mee naar 2021?

Elk jaar weer, zo rond dit tijdstip, maak ik de balans op van het afgelopen jaar. En dit jaar was (en is) heel raar. Daar kunnen we met elkaar lang of kort over praten. Het was raar! 1 Nieuwe ziekte, corona geheten, nam de hele wereld over en er bestond niks anders meer, leek het.

Voor mij, begint het eerste gedeelte van mijn bijzondere 2020-verhaal bij een meisje Emma, dochter van Ela. Ela ken ik van de opleiding Systemisch en Energetisch Werken met Honden, als docente. Zij introduceerde bioresonantie en de biotensor aan mij. Bij haar kocht ik ook mijn biotensor, die ik veel gebruikt heb het afgelopen jaar. Niet beroepsmatig, maar vooral privé.

Maar goed, op de fb-groep van Ela, vertelde ze dat haar dochter Emma voor haar 10e verjaardag 10 mensen zou uitkiezen, die Ela en Emma met oliën en bioresonantie zou verrassen in de vorm van een mini-flesje. Ik gaf ook aan een wens te hebben.

Ik wilde graag naar mijn pure ware vorm, wat dat ook moge zijn en in welke vorm dan ook. Iets lichamelijks, iets mentaals. Puur, terug naar de basis. Dat mijn onderneming mag gaan bloeien en een juiste balans vinden. Ik kreeg een bericht dat Emma mij had uitgekozen (naast 9 andere dames) om wat te gaan doen.

De bestelling, die ik bij Ela had gedaan, kwam binnen en zo ook een flesje. Op het bijgevoegde kaartje stond 1 druppel onder de tong 1x daags. Ik nam het in en zo in de eerste indruk gebeurde er niks.

Lichamelijk ben ik te zwaar, samen met dat flesje en wat wijze hulp vlogen de kg eraf. Ik ging aan mijn conditie werken, dus samen met Hope liep ik wat af. Ook begon ik mentaal mijn issues af te gaan. Zo dacht ik dat ik last had van mijn hart, ik slikte ten slotte hogebloeddruk pillen en wilde daar vanaf. Ik heb een fietstest gedaan en daar kwam naar voren dat mijn hart prima was. Met de biotensor, kwam ik erachter dat ik zwanger was midnovember en in diezelfde week, verloor ik ook ons bliepje. Ik was 40 en dacht, tja…ik wil nu wel weten hoe het zit met mijn vruchtbaarheid. Ik had het idee opgepikt dat ik in de overgang zou kunnen zitten. Was dit daadwerkelijk zo? Hoe zit het dan met mijn kinderwens?

Dat zette de gang in naar het ziekenhuis. Een HSG foto, een kweekje, echo en mijn vent een sperma-onderzoek. Alles bleek in orde te zijn, op een verstopte eileider na. Ik bleek hartstikke vruchtbaar en nog lang niet in de overgang. Dus dat idee kon bij het grof vuil.

Maar wat nu, ik had nog wel een kinderwens. De optie bestond om vruchtbaarheidsbehandelingen te doen. Als je op de link aanklikt, dan kom je bij een zorgverzekering uit en wat ze daarvan vergoeden. Mijn toen nog vriend en ik waren het over eens dat we dat traject, met vruchtbaarheidskliniek, niet in zouden gaan. In het verleden, heb ik mensen gekend, die zo’n traject waren ingegaan en uiteindelijk volledig mentaal kapot moesten opgeven. Dat wilde ik niet, voor mijn vriend niet, maar ook niet voor mezelf.

In het telefoongesprek eind maart 2020, zo veel tijd was er al overheen gegaan, en de start van de lockdown was al daar, spraken de gynaecoloog en ik openhartig over de onderzoeksresultaten en ook onze beslissing om daar te stoppen. Als laatste gaf ze mij mee dat, mocht ik op een natuurlijke manier toch zwanger raken, dan was ik meer dan welkom om bij haar een echo te doen.

Twee weken later, na 1,5 week kotsmisselijk te zijn geweest en een positieve zwangerschapstest, belde ik op voor een afspraak om een echo te laten maken. Werd ik met mijn 41 jaar (was diezelfde maand jarig) dan toch nog moeder?

Het antwoord is volmondig ja, na alle genomen obstakels en mijlpalen in een zwangerschap.

Het bewijs ligt namelijk in de box, hier, nu, in onze woonkamer.

Op 8 november, de 40ste geboortedag van mijn overleden broer Sander, is via een keizersnede, onze dochter Merel geboren.

Volledig hebben we haar Merel Ilse Josina genoemd, kortweg MIJ. De namen Ilse en Josina zijn van de geboortenamen van haar beide oma’s, onze (schoon)moeders. Alledrie hebben ze een speciale betekenis en zijn met elkaar verbonden. Merel betekent naast een vogelnaam van de lijsterfamilie ook ‘leven in de hemel’, een leven met hogere idealen, verheven gedachtes en spirituele intelligentie; Ilse betekent ‘gewijd aan god’ en Josina betekent ‘god voege toe, geve vermeerdering’ en ‘god voorziet en maakt beter’.

De whatsapp-groep, die ik had aangemaakt voor familie en vrienden, die op de hoogte waren van mijn zwangerschap, hadden we gekscherend miniMIJ aan de titel toegevoegd. Iedereen wist pas na de geboorte haar namen.

13 jaar geleden, op 1 juli, kwamen we er achter dat ons middelste broertje Sander, na een epileptische aanval in zijn slaap, in zijn kussen is gestikt (SUDEP = Sudden Unexpected Death in EPilepsy). Hij is maar 26 jaar geworden. Ik heb jarenlang last gehad van wat als ik nu de volgende dag niet meer wakker word. Welke kansen laat ik vandaag dan liggen? Ik ben daarna mijn kansen zelf gaan maken, krijgen en pakken. Al in 2013 kon ik wat moois aan de 1 juli verbinden: ik mocht mijn Elena (border collie pup) gaan ophalen. Zij is 3 jaar geleden de stammoeder van mijn kennel Spirit Of Three geworden met haar 6 pups, waarvan ik er 3 heb aangehouden en die dit jaar 3 zijn geworden. 2013 is ook het jaar dat ik in november voor het eerst op studiereis mocht naar Amerika (land waar mijn broertje altijd naartoe wilde) en daar heb ik zijn en mijn verhaal (in het Engels) mogen delen. Het was ook het moment dat ik achter mijn magische nummer kwam.

Een tijdje geleden heb ik een herstelcursus schrijven gedaan met als thema kiezels en daar deelde ik de bijzondere dag van de geboorte van Hope, Elijah, Freya, Snow (nestnaam Enzo), Nik
(nestnaam Niklaus) en Finn.

Dit jaar is voor mij een gigantische kiezel geworden. Merel is op enorm veel manieren heel bijzonder voor mij, voor ons. Je kan zeggen dat ik mijn kans heb gekregen en deze heb ik met beide handen aangegrepen. Ons leven zal nooit meer hetzelfde zijn. De weg naar nu had wel de nodige obstakels, naast mijlpalen. In een volgende blog (mogelijk meerderen) wil ik deze graag met jullie gaan delen.

Wat ik meeneem naar 2021 is een lief meisje, genaamd Merel, die in 2020 het levenslicht zag. Naast dat ik mijn weg ga vervolgen om nog meer af te slanken naar mijn pure, ware vorm, mentaal en fysiek en hoop ik eindelijk actief weer met mijn onderneming aan de slag te zijn. En dit alles naar aanleiding van een meisje, dat Emma heet. Dank je wel, Emma! Je hebt iets bijzonders voor mij gestart en ik neem het graag mee naar 2021 om daar verder mee aan de slag te gaan/zijn.

Jullie weten nu van mij wat ik meeneem naar 2021. Nu ben ik erg nieuwsgierig en wil natuurlijk erg graag weten wat jullie meenemen naar 2021! Wat nemen jullie mee?

Dit vind je misschien ook leuk...

3 Reacties

  1. Anke zegt:

    Wat een mooi stuk.
    Leuk.

    1. Hoi Anke, dank je wel.
      En wat neem jij mee?

  2. Anke zegt:

    Ik wil een heleboel dingen niet meenemen, maar ik lijk er niet van af te komen.
    Wat ik wel mee wil nemen is het goede contact met mijn kinderen en buren, ze zijn belangrijk voor mij.

Reacties zijn gesloten.